شارح ( ره ) مىفرماين : مراد از هروله اين است كه به نحوى حركت كنند كه از راه رفتن سريع‌تر و از دويدن آرام‌تر همچون رمل باشد . و همانطورى كه مرحوم مصنف فرموده هروله براى كسانى كه پياده هستند در اين وادى مستحب است و براى اشخاصى كه سواره مىباشند مركب خود را در اين سرزمين به حركت درآورند . و مقدار مسافتى كه در آن هروله مستحب است صد ذراع يا صد گام مىباشد . لازم به يادآورى است كه استحباب هروله در اين مسافت تا جائى تأكيد شده كه اگر ناسك آن را فراموش نمود دستور است كه به آن وادى برگشته و آن را تدارك كند اگرچه به مكه رسيده باشد . قوله : كالرمل : بفتح راء و ميم و آن شتافتن و دويدن آرامى را گويند كه در وقت آن شانه‌هاى شخص بجنبد . قوله : و قدرها : ضمير به [ هروله ] راجع است . متن : داعيا حالة الهرولة بالمرسوم و هو : اللهم سلم عهدي ، و اقبل توبتي ، و أجب دعوتي ، و اخلفني فيمن تركت بعدي . مسئله هشتم شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : مستحب است در حال هروله دعاى وارده كه مرسوم است بخوانند .